"Zwanger..."

* "Zwanger, ik?"

Toen bleek dat ik zwanger was, heb ik even moeten slikken. Zwanger, ik? Neen, dat kon niet, ik dacht dat ik safe zat met mijn pil. En toch… de zwangerschapstest loog er niet om. Mijn eerste reactie was er één van paniek. Zwanger, terwijl het zo scheef zat in mijn relatie…. Neen, een kind was in deze situatie geen optie. Ik had wel een kinderwens, maar wou dat niet in een onstabiele relatie.

Ik wist van het bestaan van een Abortuscentrum in Gent. Even opgezocht op internet, en ja, ik vond meteen alle informatie die ik zocht. Afspraak gemaakt, enkele dagen later had ik een eerste gesprek. Een medewerker luisterde naar mijn verhaal, stelde verduidelijkingsvragen, oordeelde niet. De schaamte die ik voelde, omwille van het ongepland zwanger worden, en omdat ik deze zwangerschap niet met mijn toenmalige partner wilde delen, werd in het juiste perspectief geplaatst. Met dit gesprek kon ik verder, én – zo voelde dat – kon ik een abortus met de nodige rust tegemoet zien en een plek geven.

Hoewel een abortus geen evident gegeven is, viel de curettage uiteindelijk wel mee.  Het korte gesprekje ervoor, de begeleiding tijdens en na de curettage, het zijn kleine stapjes die me enorm hielpen in het verwerken. Toen ik tenslotte mijn spiraaltje aan het onthaal ging betalen, kon ik opgelucht “prima” antwoorden op de vraag of alles goed met me ging.

We zijn nu enkele maanden verder. Ik heb ‘mijn abortus’ een plaats gegeven, het gaat goed met me.

M.V. uit W

 

* "Speciaal plekje in ons hart"

Een plus kwam te voorschijn op de zwangerschapstest die ik zonet afnam. De tranen sprongen in mijn ogen, de paniek raasde door mijn lichaam. "Dit moet weg" waren de eerste woorden die ik kon uitbrengen. Mijn man en ik hebben 2 tieners in huis en we zijn blij dat we eindelijk uit de pampers zijn. Ons gezinnetje is compleet en een derde kindje zien we beiden niet meer zitten, dit is voor ons beiden duidelijk. We voelden ons beiden 'stom' aangezien we onze voorzorgen niet genomen hadden om een zwangerschap te voorkomen. Ik raakte destijds moeilijk zwanger, ben ondertussen 43 jaar en al meerdere jaren gebruiken we niets meer, in de veronderstelling dat ik niet meer zwanger zou raken. Maar toch...

Het was duidelijk dat mijn verstand  'nee' zei maar mijn hart  'ja'. Mijn lichaam voelde ik veranderen en mijn emoties laaiden op. Na een lang gesprek met mijn man hebben we de beslissing genomen een afspraak te maken in het abortuscentrum. Mijn man maakte de afspraak aan de telefoon omdat ik niet durfde. De stap was te groot voor me, ik was er niet aan toe om zelf te bellen. Een kleine week later kregen we een afspraak. Aangekomen in het centrum zaten er nog enkele mensen in de wachtkamer. Ik dacht dat ik er alleen zou zitten, dat ik de enige was in deze situatie. Toch niet. Het gesprek dat we toen hadden met een psychosociaal medewerkster gaf ons veel steun en ruimte. Eindelijk eens alles aan iemand kunnen vertellen die er begrip voor heeft deed ons veel deugd. Het hielp ons in het aanvaarden van de situatie.

De zes dagen bedenktijd waren heel intens. Mijn lichaam kon niet ontkennen dat ik zwanger was. Gelukkig had ik veel steun aan mijn man. Op de dag van de curettage waren we opgelucht dat het eindelijk zover was. De arts die de curettage uitvoerde was heel geruststellend en zorgzaam. De fysieke pijn van de ingreep was minder lastig dan het verdriet dat ik voelde. De verpleegkundige die me bijstond merkte dit op en steunde me. Ook mijn man was er voor me. Teruggekomen op de kamer kon ik eindelijk terug ademen, ik voelde veel verdriet maar het was de juiste beslissing. Het zal ons altijd bijblijven maar we hebben het een speciaal plekje gegeven in ons hart. Nu nog steeds.

H.V. uit K

 

* "Mijn besluit stond vast"

Met een telefoontje van mijn huisarts kwam ik te weten dat ik zwanger was. De dag nadien mocht ik bij hem langsgaan en alle opties werden besproken. Omdat mijn besluit om de zwangerschap te beëindigen vaststond, maakte mijn huisarts een afspraak in het abortuscentrum. Ik kreeg ondermeer als informatie dat na de eerste consultatie er een wettelijk verplichte wachttijd is van zes dagen. Dit beviel me helemaal niet. Mijn beslissing stond vast en wou graag zo snel mogelijk een abortus.

Op de eerste consultatie had ik ook nog een gesprek met een psychosociaal medewerkster. Zij merkte terecht op dat mijn besluit vaststond en beperkte zich tot de concrete informatie over de procedure, mogelijkheden en anticonceptie. De angst die ik had ten aanzien van de ingreep werd al snel verminderd. Tijdens de ingreep zou ik niet alleen zijn, een verpleegkundige zou me bijstaan en dit stelde me toch wat gerust.

Zoals de psychosociaal medewerkster me verteld had, viel de ingreep fysiek goed mee. Emotioneel doet het wel wat met je. Ondertussen zijn we al enkele weken verder en ik voel me ok. 

A.V. uit G

 

* Aan de verpleegster(s),

Een hele grote "dank u wel!". Je lieve zorgen en veel begrip, hebben dit voor mij veel draaglijker gemaakt!

Waren er maar meer mensen zoals jullie! De wereld zou er een pak mooier uit zien!

Vriendelijke groeten en veel dank

C.V. uit A

 

* Beste,

Dankjewel, voor alles wat je schenkt. Julllie vinden het misschien heel gewoon, maar het is zoveel meer waard dan je denkt.

Op een onvergetelijk moment, onvergetelijke mensen rondom je hebben die je steun en hulp geven, betekenen zoveel voor mij.
Dank je voor alles!

A.B. uit S

 

* Beste dokter en begeleiding,

Met dit kaartje wil ik jullie bedanken voor de goede zorgen en al de hulp die jullie mij aan boden tijdens moeilijke momenten.Jullie waren steeds bereid me te helpen, ik ben jullie hier zeer dankbaar voor. 

Natuurlijk bedank ik ook het hele team voor de goede zorgen en begeleiding. 

Vriendelijke groet en super bedankt voor alles!

H.D. uit M